میناکاری یا «میناکاری» یکی از هنرهای سنتی ایران است که در آن نقوش و تصاویر به صورت مینایی با لعابهای رنگی بر پسزمینه فلز (معمولاً مس یا نقره) نقش میشود و سپس با کوره پخته میشود تا رنگها با لعاب ترکیب و درخشان شوند.
این هنر اغلب روی سطوحی مثل ظرفها، گلدانها، قابها، تابلوها و جعبهها انجام میشود.
تاریخچه و ویژگیها
میناکاری ریشهای دیرینه در ایران دارد و در شهرهای مختلف مانند اصفهان، اراک، فیروزآباد و یزد توسعه یافته است.
نقوش غالباً ترکیبی از طرحهای گل، بتهجقه، اساطیر یا تصاویر حیوانی است که با رنگهای شفاف و روشن مثل آبی، لاجوردی، سبز، عقیق و قرمز اجرا میشود.
